Laatste nieuws
- VVD wil lagere afvalstoffenheffi...
- Opbrengst Unicefloop € 34.0...
- Dikke winterjassen verraden wink...
- 5 Doden bij griepgolf Westerkim...
- Diefstal portemonnee dure actie...
- Na 10 Jaar weer terug in Luxor T...
- Griendtsveenweg deels éénrichtin...
- Vrede Express in Wolfsbos -
- The Cave 2 Bekerkampioen Drenthe...
- Alcomobilst veroorzaakt ongeval ...
- Man aangehouden voor poging inbr...
- PvdA komt met motie ‘Donor...
- Beveiliging in winkelcentrum De ...
- Blijft Hoogeveen Hoofdklasser?...
- Cartridges & Mobieltjes naar...
- Na inventarisatie AWBZ nu werken...
- Samenwerken voor onderwijskansen...
- College wil geen hogere snelheid...
- Donderdagmiddag rampenoefening i...
- Dansstudio Isashi scoort goed bi...
Column: Hobgoblin's Hersenspinsels
Ietwat chagerijnig stapte ik vanmorgen de deur uit naar buiten. Op weg naar mijn kantoor. Aan alles komt een eind en zo ook aan vakanties. Ik ben weer aan het werk. En da’s jammer nietwaar? Maar ach: het mooie van het eind van een vakantie is dat je je weer kunt verheugen op de komende vakantie.
Voor mijn deur, onder een stoeptegel, zit kennelijk een mierennest. Het krioelt er van de mieren die allen met ijverige taken dwars door en over elkaar hun weg banen door de drukte. Peinzend sla ik het tafereel even gade en vraag me af hoe het nou zou voelen om een mier te zijn. En je door zo’n drukte te moeten voortbewegen.
Persoonlijk krijg ik het bij wijze van spreken al benauwd van de drukte in een winkel op een doordeweekse dinsdagmorgen. Als het ietwat druk wordt dan begin ik te zweten en heb ik de neiging om iedereen uit te foeteren. Om van mepneigingen nog maar te zwijgen. Gelukkig weet ik deze bijwerkingen onder streng corrigerend oog van mijn vrouw goed te onderdrukken.
Onderweg moet ik toch maar even bij een winkel langs om een verdelgingsmiddel te kopen voor de mieren. Ik weet niet of ze echt schade aanrichten. Maar het lijkt me ook niet echt prettig om mijn boterhammen met jam gegarneerd te zien met deze zwarte friemeldingen. Ik weet namelijk dat ze na een tijdje feilloos onze lekkernijen weten te traceren. Vervolgens zijn ze zo dolenthousiast dat ze het gevonden proviandhok door kleppen aan elke collegamier. En zo ontstaat er op korte termijn het befaamde mierenspoor over het aanrechtkastje, recht afstevenend op mijn lekkernijen.
Ik wil er niet miereneukerig over doen, ik ben niet vegetarisch, maar ik hou niet van dit extra vlees in mijn eten. Dus dat moet stoppen.
Mijn kantoor is gelegen aan de Hoofdstraat. Vanaf mijn huis is dat een minuutje of drie lopen. Maar vandaag is het tot mijn schrik Pulledag! De zon is vandaag ook nog eens na weken uit zijn slaap ontwaakt. Dit leidt er toe dat er vanuit alle toegangswegen drommen mensen op weg zijn naar de opgestelde kraampjes. De een met een nog koddigere zomeruitdossing dan de ander. Ik snap niet waar men die korte broeken met vreemde opdrukken, kleurige t-shirts en zie-je-dat-ik-vakantie-heb-en-ik-geniet-van-vrije-tijd-sandalen hebben gekocht. Met een grinnik denk ik aan de bijnaam die u op deze site in groten getale voor de Pulledag bezigt: Tokkiemarkt. Inderdaad heb ik genoemde outfits in betreffende documentaire over het Tokkie gezin veel kunnen aanschouwen.
Voordat ik mijn kantoor heb bereikt ben ik tig keren tegen iemand aangelopen en heb ik me constant lopen opvreten over het in de weg gewaggel van kuierkonten. Om maar niet te spreken van de vervloekingen die ik heb uitgesproken over al die in de weg wandelwagens die jonge ouders of opa’s en oma’s menen te moeten meenemen. Zodat het mee te togen kind heerlijk op bilnaadhoogte kan genieten van het uitzicht op het pullemarktpubliek. En dan is het voor velen al helemaal leuk om pal in het midden van het looppad te stoppen en te blijven staan. Dan worden met bekenden de vele laatste nieuwtjes uitgewisseld.
Ik heb er een dik kwartier over gedaan om mijn rustige werkplek te bereiken. Wat een helletocht! En dan zijn er heel veel mensen die dit schijnbaar heerlijk en vermakelijk vinden. Je al zwalkend, zwetend en vretend een weg banen door een grote mensenmassa, onderwijl de kraampjes aanschouwend waar je toch niet bij kunt komen door de drukte. Ik gun iedereen zijn plezier, ik wil het niet afkraken maar dit is niet mijn ding!
Ik heb onderweg maar geen winkel aangedaan om een anti-mierenstrooisel te halen. Een verstandige keuze vind ik nu ik mijn raam uitkijk over de Hoofdstraat. Ik zou dan toch maar de neiging krijgen om een paar duizend kilo van dat goedje in te slaan. En deze dan uit te gaan strooien over de Hoofdstraat. Want die Pulledagen: wat een gemier!
Reageer op dit artikel:
Om te kunnen reageren, of de reacties te kunnen lezen, dient u te zijn ingelogd. Het kan zijn dat dit bericht door de redactie is gesloten of dat u geen toestemming heeft om te kunnen reageren op nieuwsberichten. Mocht je desondanks vragen hebben, dan kun je contact opnemen met de redactie.