t Is uit het Sintenleven gegrepen 3

Zaterdag, 26 November om 16:08:46 | 646 keer bekeken

“Krijg nou de vinkentering”. Verbaasd kijkt Sinterwim naar zijn tabberd. Hij is net wakker en wil zich aankleden. Met grote schrik ziet hij dat zijn hele tabberd is volgekrabbeld met vage kriebeltekentjes. En niet alleen zijn tabberd maar ook zijn dekbed en het behang is volgekliederd. Vol ongeloof wrijft de Sint zich nog even in de ogen maar hij ziet het toch goed. Eerst al die rare onrustige nacht waarin het net leek of het constant weerlichtte buiten en nu dit. “Er gebeuren rare dingen in dit huis”, mompelt de Sint en gaat op zoek naar een schone tabberd.

Terwijl hij op zijn polsklok kijkt beseft hij dat hij op moet schieten want het is vandaag een heugelijke dag. Vandaag, woensdag 23 november, gaan Grietepiet en Autopiet hun lot bezegelen. Ze gaan ze zich in de echt laten verbinden. Dat kan nu in deze moderne tijden ook bij Pieten. Om negen uur moet Sinterwim daarom op het gemeentehuis aanwezig zijn om te getuigen. Dus opschieten maar!

Terwijl de Sint verder zijn toilet maakt vliegt de deur met een klap open en komt Staciapiet opgewonden de kamer binnen. “Ooh lieve Sint”, roept ze met blij gezicht, “Het is gewoon geweldig, Amerikoe is beter!!”. Haar hele gezicht glundert. Staciapiet is dan ook een van de grootste dierenliefhebbers die er rondlopen op deze aarde. Elke dag voordat ze aan de slag gaat moet ze even kijken bij de trouwe koe van Sinterwim. Elke dag hopend op herstel van het lieve beest. Vanmorgen kwam ze de stal van Amerikoe binnen en in tegenstelling tot de afgelopen dagen stond het beest fier rechtop met de kop trots omhoog haar komst op te wachten. Met een lieve loei liet Amerikoe weten weer volledig het koetje te zijn. Zijn maagkrampen en heftige pijnen in het hoofd zijn voorbij!

Sinterwim danst als een kind zo blij door de kamer en geeft Staciapiet een klapzoen. Zijn gebit vliegt daarop met een zwaai door de kamer en belandt met een klein plonsje in zijn nog volle po. Even wil de Sint pissig worden. Maar hij bedenkt zich want het is een heugelijke dag. “Ach”, zegt hij, “Wat maakt het eigenlijk uit. Het is immers heilig water”, en vist met opgestroopte mouwen zijn tanden uit de po.

Intussen is ook Brulkoe in het pand aanbeland. Ook hij heeft de eer te mogen getuigen bij de trouwerij van zijn Pietenvrienden. Toch wat onder de indruk houdt hij zich aardig rustig. Hij gaat naarstig op zoek naar Mallepiet want deze wordt ook geacht zijn handtekening te plaatsen op de trouwakte. Brulpiet loopt in een streep naar het handige computertje van Mallepiet. Doorgaans is de kleine praatjesmaker al vroeg bij de rekendoos te vinden maar nu is de stoel leeg. Verbaasd vraagt Brulpiet zich af waar Mallepiet toch kan zijn. Hij zal toch niet vergeten zijn wat voor een dag het is vandaag?

“Ha Brulpiet. Fijn dat je er al bent. Misschien kun je mij helpen met dit vraagstukje”. De Sint toont Brulpiet zijn ondergekladderde Tabberd. Even flitst het Brulpiet door het hoofd dat de tanden van de Sint er wel erg geel uitzien vandaag maar als hij de tabberd bekijkt is hij dat gauw vergeten. “Waarom heeft u dat nu gedaan?” brult hij. “Nou beste Brulpiet, ook voor de Sint is dat een vraag. Maar ik begrijp dat jij op dit vraagstuk ook geen passende verklaring hebt?”. “Neehee”, brult Brulpiet druk gebarend, “en ik ben Mallepiet ook kwiet!”.

Plotseling klinkt er gestommel en vanonder het bed van Sinterwim verschijnt het bolle koppie van Mallepiet. Zijn brilletje zit scheef op zijn hoofd en zijn tong beweegt zenuwachtig langs zijn lippen. “Hee, wat doe ik hier”, vraagt hij zich hardop af en klautert onder het bed vandaan. In zijn handen heeft hij een fotocamera en in zijn jasje zitten talloze blauwe inktvlekken. Sinterwim bekijkt dit tafereel verbaasd maar besluit zich hierover maar niet te verwonderen. Ze moeten immers opschieten, het gemeentehuis wacht! “Kom op Mallepiet, ga je gauw verkleden, dan kunnen we onswege gaan! En oh ja, vandaag woensdag 23 november, maken we ook nog het heugelijke feit mee dat onze Amerikoe, in al zijn eer en glorie, is hersteld van zijn eerder vermeende ziekte, houzee!”. “Nou dat is mooi”, antwoordt Mallepiet, “en gaat u nu ook even uw tanden poetsen?”.

Aangekomen in het gemeentehuis zitten Grietepiet en haar Autopiet al op het bankje in de trouwzaal. Autopiet is zoals vanouds de rust zelve en ook Grietepiet lijkt zich niet al te veel zenuwachtig te maken. Het is alsof ze deze ervaring al eens heeft meegemaakt! Klokslag 1 minuut voor negen zit bijna de gehele schare binnen. Toch ontbreekt er iemand. Klerkpiet, de getuige van Grietepiet, heeft zich nog niet gemeld. Even verschijnt er een zenuwachtig ticje rond de neus van Autopiet. Het zou toch niet op het laatste moment fout gaan? Om precies 30 seconden voor negen vliegt de zijdeur van het gemeentehuis open en met een sprint vervoegd Klerkpiet zich in de trouwzaal. We hadden het kunnen weten: ambtenaren laten wel eens langer op zich wachten. Het moest weer eens op het laatste moment!

Dan gaat het snel. De trouwambtenaar ragt de ceremonie er doorheen en laat het bruidspaar direct de trouwgelofte afleggen. De aanwezige fotografen weten niet hoe snel ze de knoppen van hun toestellen op en neer moeten drukken om het bijzondere moment toch maar op de gevoelige plaat te leggen. Ook Mallepiet drukt trefzeker mee. Op het moment suprème, de kus, gaat het echter mis. Het geleende cameraatje is niet op tijd klaar met het opladen voor de flits en Mallepiet mist het heilige momentje finaal. Maar geen nood: Autopiet bedenkt zich geen moment en gaat alras over tot een tweede kussessie. En dan weet ook Mallepiet een kus voor eeuwig vast te leggen.

Als laatste wordt de trouwakte door de diverse getuigen getekend. In alle rust plaatsen Sinterwim, Brulpiet en Klerkpiet hun handtekening op de officiële papieren. Van iedere getuige wordt een keurige foto gemaakt. Mallepiet die maar is opgehouden met fotograferen, de batterijen van zijn camera zijn al leeg, wacht vol zenuwen op zijn beurt. Als de trouwambtenaar zijn naam noemt springt Mallepiet met een rotgang op en sprint naar de tafel. Hij grist de verbouwereerde bode de pen uit de handen, tekent de papieren en zit in een mum van tijd weer op zijn plaats. De fotograferen zijn totaal op het verkeerde been gezet, er was geen tijd voor een foto. Opgelucht blaast Mallepiet zijn laatste zenuwen weg. Zijn twee krabbeltjes zijn mooi gelukt en hij steekt zijn duim in de lucht. Er valt een stilte en iedereen kijkt naar zijn dikke duim en vingertjes. Zijn rechterhand zit onder de inktvlekken en op zijn middenvinger is een duidelijke blaar zichtbaar.

De mijter valt de Sint van zijn ouwe kop terwijl het hem duidelijk wordt. Mallepiet heeft geoefend. Veel geoefend. Sterker nog: Mallepiet heeft de hele nacht zijn handtekening geoefend. En het foto’s maken, ook dat heeft hij geoefend. Vandaar dat de batterijen van de fotocamera leeg zijn!! En niks geen onweer. Mallepiet was aan het donderen!

Meewarig denkt de Sint aan zijn tabberd, behang en dekbed. Helemaal ondertekend, getekend door Mallepiet!

Wordt vervolgd…

Reageer op dit artikel:

Om te kunnen reageren, of de reacties te kunnen lezen, dient u te zijn ingelogd. Het kan zijn dat dit bericht door de redactie is gesloten of dat u geen toestemming heeft om te kunnen reageren op nieuwsberichten. Mocht je desondanks vragen hebben, dan kun je contact opnemen met de redactie.